dgd

در استان کرمان و در میان دشت های اطراف سیرجان، باغی وجود دارد که همواره عکاسان و گردشگران برای دیدن و عکاسی و جاودانه ساختن آن از هر گوشه و کنار کشور راهی آن شوند. این باغ عجیب و غریب در همه فصل های سال میوه دارد و وزن میوه های آن گاهی به بیش از ۱۰ کیلوگرم می رسد.

باغ سنگی در ۴۵ کیلومتری جنوب شرقی سیرجان و در نزدیک روستای بلورد قرار دارد و به شکل شش ضلعی نامنظم می باشد.

این باغ منحصربه فرد به آب و آفتاب نیازی ندارد ولی سال های سال است که درختانش سربلند ایستاده اند. درختان این باغ ایستادگیشان را مدیون پیرمردی کر و لال هستند که تک تک آنها را با دستانش و در سکوت و بهت روستائیان و گردشگران کاشت.

1975712977172194637024134981185512230230

درختان خشک شده این باغ در یکی از روزهای سال ۱۳۴۰ توسط درویش خان گنگ اسفندیارپور به نشانه اعتراض به از دست دادن زمین‌هایش در کشاکش ماجرای اصلاحات ارضی با سنگ‌ها تزیین شده است. این کشاورز هرگز فکر نمی کرد به تدریج اهالی روستاهای مجاور برای دیدن آن باغ به روستای میاندوآب خواهند آمد و رفته رفته اهالی شهرهای مجاور و گردشگران سیرجان مشتاق دیدار باغ خواهند شد. درویش خان اسفندیارپور؛ کشاورزدر آن دوران نه تنها مکنت حاصل از کشاورزی مکانیزه و خودکفایی برایش به ارمغان نیامد، بلکه به سبب ضربه‌هایی که از برخوردهای دولتی بر روح و روانش وارد شده بود به کوه و صحرا زد و مجنونی پیشه کرد. روزی درویش خان در صحرا خوابیده بود و پس از بیدار شدن تخته سنگ عجیبی را از زیر سر خود برداشته و آن را به خانه می‌برد و به درختی می‌آویزد. وی روزهای بعد، قطعه سنگ‌های دیگری می‌یابد. با سیم‌های تلگراف، سنگ‌ها را به درخت‌های اطراف چادرش آویزان می‌کند. به زودی باغی از سنگ در اطراف چادر برپا می‌شود. درویش خان پس از ۹۰ سال زندگی در ۱۹ فروردین سال ۱۳۸۶ درگذشت و پیکرش در محل باغ سنگی بلورد سیرجان به خاک سپرده شد.

stone-1006-mm1

در سال ۱۳۵۵ پرویز کیمیاوی فیلمی را بنام باغ سنگی از این باغ و باشرکت درویشخان اسفندیارپور ساخت که برنده جایزه خرس نقره‌ای جشنواره فیلم برلین شد.

برای دسترسی به باغ سنگی در حدود ۴۵ کیلومتری شرق سیرجان، بعد از بلورد، حیدرآباد و میاندوآب تابلوی بزرگی در کنار جاده خواهید دید. در اطراف باغ سنگی سیرجان، زنبورخوارها و پرندگان شکاری زیادی دیده می شود.

لازم به ذکر است که در هنگام بازدید به درختان و میوه های آن یعنی سنگ ها دست نزنید و مراقب آن ها باشید. زیرا این باغ یک اثر هنری است که باید برای نسل های آینده نیز حفظ شود.

__20110806_1086808333

بر روی سنگ قبر درویش خان اسفندیار شعر زیر نوشته شده است:

رهرویی دردآشنا دیدم که هستی باخته

بعد عمری رنج و محنت باغ سنگی ساخته

میوه های آن درختان سنگ های گونه گون

با دو صد خون جگر بر رشته ای افروخته

باغ سنگش را دگر ظالم نمی گیرد از او

با چنان امید او این چنین ساخته

13

631762211891468039169227696821523517082215

862281831431919652104102131531921379544242

Minolta DSC

656d0f94-53b5-40a8-ad67-43413d7732d8

13911129101921660_PhotoL

15024513422551951423012031414914011814535

13911129101926691_PhotoL

1158556173175682491493755168896524523648

15999722214349240017018851871164515930

17512514944173502038111997526145643224

328414275378822107121214122715322138211

__20110806_1086808333

مطالب مشابه

دیدگاه خود را بنویسید